الحديث الخامس بالسّند المتّصل إلى محمّد بن يعقوب عن علىّ بن إبراهيم ، عن محمّد بن عيسى ، عن يونس ، عن داود الرّقّى ، عن أبي عبد اللّه ، عليه السّلام ، قال : قال رسول اللّه ، صلّى اللّه عليه و آله : قال اللّه عزّ و جلّ لموسى بن عمران : يا ابن عمران لا تحسدنّ النّاس على ما آتيتهم من فضلي ، و لا تمدّنّ عينيك إلى ذلك ، و لا تتبعه نفسك ، فإنّ الحاسد ساخط لنعمي صادّ لقسمى الّذي قسمت بين عبادي و من يك كذلك فلست منه و ليس منّى . « 1 » ترجمه « داود حديث مىكند از حضرت صادق ، عليه السلام ، كه فرمود رسول خدا ، صلّى اللّه عليه و آله ، گفت : خداى عز و جل به موسى بن عمران فرمود : « اى پسر عمران ، البته حسد نورز به مردم بر آنچه به آنها دادم از فضل خود ، و چشمان خود را به سوى آن خيره مكن و نفرست دنبال او نفس خود را ، زيرا كه همانا حسد كننده ، غضبناك است به نعمت من ، رو برگردان است از قسمتهايى كه ما بين بندگان خود بخش كردم . و كسى كه چنين باشد ، پس من از او نيستم و او از من نيست . » شرح « حسد » حالتى است نفسانى كه صاحب آن آرزو كند سلب كمال و نعمت متوهمى را از غير ، چه آن نعمت را خود دارا باشد يا نه ، و چه بخواهد به خودش برسد يا نه . و آن غير از « غبطه » است ، چه كه صاحب آن مىخواهد از براى خود نعمتى را كه در غير توهم كرده است ، بدون آنكه ميل زوال آن را از او داشته باشد . و اينكه گفتيم كمال و نعمت « متوهم » ، زيرا كه لازم نيست آن چيزى را كه حسود ميل

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 307 ، « كتاب ايمان و كفر » ، « باب حسد » ، حديث 6 .