سرود عشق بهار آمد و گُلزار نورباران شد * چمن ز عشق رُخ يار ، لاله‌افشان شد سُرود عشق ز مُرغان بوستان بشنو ! * جمال يار ز گُلبرگِ سبز تابان شد ندا به ساقى سرمستِ گُل‌عذار رسيد * كه طرف دشت چو رُخسار سُرخِ مستان شد به غنچه گوى كه از روى خويش پرده فكن * كه مُرغ دل ز فراق رُخت پريشان شد ز حال قلب جفا ديده‌ام مپرس ، مپرس * چو ابر از غم دلدار اشك‌ريزان شد