صُبح اميد عشقت اندر دل ويرانهء ما منزل كرد * آشنا آمد و بيگانه مرا زين دل كرد لبِ چون غنچهء گل باز كُن و فاش بگو * سِرّ آن نقطه كه كار من و دل مشكل كرد ياد روى تو غم هر دوجهان از دل برد * صُبح امّيد همه ظلمت شب باطل كرد جان من گر تو مرا حاصلى از عُمر عزيز * ثمر عُمر جز اين نيست كه دل حاصل كرد آشنا گر تويى از جور رقيبم غم نيست * روى نيكوى تو هر غم ز دلم زائل كرد نرود از سر كوى تو چو « هندى » هرگز * آن مُسافر كه در اين وادى جان منزل كرد