جفا فولاد دلى كه آه نرمش نكُند * يا نالهء دل‌ْسوخته گرمش نكُند طوقى ز جفا فكنده بر گردن خويش * آزارِ دلم دُچار شرمش نكُند لن ترانى تا جلوه او جبال را دَك نكند * تا صَعْق تو را ز خويش مُنْدَك نكند پيوسته خطاب لَنْ تَرانى شنوى * فانى شو تا خود از تو مُنْفكّ نكند