فصل دوّم : حجّ نيابتى مسألهء 111 - جايز است از طرف ميّت كسى را براى حجّ واجب ، يا مستحب اجير كنند ؛ امّا از طرف كسى كه زنده است فقط براى حجّ مستحبّى مىتوان اجير كرد ، مگر نسبت به كسانى كه حج بر آنها واجب شده ، و بر اثر كوتاهى آن را بجا نياورده‌اند ، و اكنون به خاطر بيمارى يا پيرى و ناتوانى قادر بر حج نيستند ، در اين صورت واجب است نايب بگيرند ؛ امّا اگر زمانى استطاعت مالى پيدا كرده كه استطاعت جسمى نداشته ، و يا راه براى او باز نبوده ، حج بر وى واجب نيست ، و گرفتن نايب نيز واجب نمىباشد ؛ نه در حيات ، نه بعد از مرگ او . مسألهء 112 - كسى كه حج بر او مستقر شده ، يعنى سال اوّل با داشتن استطاعت از تمام جهات به حج نرفته ، اگر بعداً به واسطهء بيمارى ، يا پيرى ، قدرت رفتن را از دست بدهد ، يا براى او بسيار مشقّت داشته باشد ، واجب است نايب بگيرد ، مشروط بر اين كه اميد خوب شدن و قدرت پيدا كردن در آينده را نداشته باشد ، و احتياط واجب آن است كه در اوّلين فرصت اين كار را انجام دهد .