شده كه يكى از معانى آيه ، كسى است كه حجّ واجب خود را پيوسته به تأخير مىاندازد ، تا مرگ او فرا مىرسد ( او در قيامت نابينا خواهد بود ) . « 1 » در حديث ديگرى آمده است : « هركس حجّ واجب را بدون عذر ترك كند ، روز قيامت يهودى يا نصرانى محشور مىشود » . « 2 » و در مقابل ، براى حج آنچنان پاداشهاى عظيمى در روايات اسلامى وارد شده ، كه دربارهء كمتر عملى ديده مىشود . چنان‌كه در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم : « كسانى كه حج و عمره به جا آورند ميهمان خدا هستند ، هر چه بخواهند خدا به آنها مىدهد ، و هر دعايى كنند به اجابت مىرسد ، و اگر دربارهء كسى شفاعت كنند پذيرفته مىشود . . . و اگر در اين راه بميرند خداوند تمام گناهان آنها را مىبخشد » . « 3 » و نيز در حديث ديگرى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم : « الْحَجُّ المَبْرُورُ لَيْسَ لَهُ جَزاءٌ الَّا الجَنَّة ؛ حجّ مقبول پاداشى جز بهشت ندارد ! » . « 4 » و در حديث سوّم از همان حضرت مىخوانيم : « مَنْ حَجَّ الْبَيْتَ . . . خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَومٍ وَلَدَتْهُ امُّهُ ؛ كسى كه حج به جا آورد از گناه پاك مىشود ، همانند روزى كه از مادر متولّد شده است » . « 5 » و اين بزرگترين موهبت ، و برترين افتخار ، و بالاترين پاداش است .

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ، جلد 8 ، ابواب وجوب الحج ، باب 6 ، حديث 5 . ( 2 ) همان ، باب 7 ، حديث 1 . ( 3 ) تهذيب الاحكام ، جلد 5 ، باب ثواب الحج ، صفحهء 29 ، حديث 17 . ( 4 ) عوالىاللئالى ، جلد اوّل ، صفحهء 427 ، حديث 114 . و صحيح بخارى ، جلد 3 ، صفحهء 2 . ( 5 ) همان ، صفحهء 426 ، حديث 113 .