واقع غناى درون است . 5 - عدالت در برابر دشمن حضرت نمىفرمايد مؤمن به مسلمانان و يا مردم ظلم نمىكند ، يعنى معلوم است كه به مسلمان ظلم نمىكند بلكه به دشمن خود هم ظلم نمىكند و مصداق « وَ لايَجْرِمَنَّكُمْ شَنَئَانُ قَوْمٍ عَلَى ألَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى ؛ دشمنى با جمعيّتى ، شما را به گناه و ترك عدالت نكشاند ، عدالت كنيد كه به پرهيزگاران نزديكتر است » « 1 » مىباشد . مبادا در مقام داورى خورده حساب‌ها و دشمنىها باعث شود كه دربارهء دشمنان داورى به ظلم كنيد ؛ وقتى در مقام قضاوت ، بزرگترين دشمن و نزديكترين دوست را براى قضاوت بياورند ، اگر حق با دشمن هم باشد مؤمن ظلم نمىكند ، حتّى در حقّ دشمن خود . 6 - تحميل نكردن به دوستان مؤمن دربارهء دوستانش تحميل نمىكند ، به عنوان مثال در جمعى كه زندگى مىكند اگر بنشيند و دست به سياه و سفيد نزند و كمك نكند ، اين تحميل كردن است و صحيح نيست . در حديث معروفى داريم كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در سفرى همراه دوستان و اطرافيانش به منزلگاهى رسيدند و گوسفندى همراه داشتند كه بنا شد آن را ذبح كرده و غذا تهيّه كنند ؛ يكى گفت ذبح گوسفند بر عهدهء من ، ديگرى پوست كندنش را بر عهده گرفت ، سوّمى آماده كردن براى طبخ را عهده دار شد ، ديگرى

--> ( 1 ) سورهء مائده ، آيهء 8 .