17 : درس توحيد و خداشناسى حضرت على عليه السلام مىفرمايند : « اعْجَبُوا لِهذَ الإنْسَانِ يَنْظُرُ بِشَحْمٍ ، وَيَتَكلَّمُ بِلَحْمٍ ، وَيَسْمَعُ بِعَظْمٍ ، وَيَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْمٍ ؛ تعجّب كنيد از اين انسان كه با يك قطعه « پى » مىبيند ، و با قطعه « گوشتى » سخن مىگويد ، و با « استخوانى » مىشنود و از « شكافى » نَفس مىكشد . ( يعنى اين كارهاى بزرگ و حياتى را با اين وسائل كوچك انجام مىدهد ) » . « 1 » در واقع اين حديث يكى از درس‌هاى بزرگ توحيد و خداشناسى است و تعبيرات بسيار عالى و رسا و جمله‌ها حساب‌شده است . چند موضوع است كه در انسان مهم است يكى چشم است كه مهمترين وسيلهء ارتباطى انسان با جهان خارج است ؛ معلوماتى كه از طريق چشم به دست مىآوريم از همه معلومات ديگر بيشتر است . وسيلهء ديگر گوش است كه معمولًا علوم نقلى از طريق آن به انسان منتقل مىشود . سوّمين وسيله زبان است كه وسيلهء تعليم و تعلّم و انتقال علوم از نسلى به نسل ديگر است ، كه اگر زبان نبود تمدن امروزى به وجود نمىآمد .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 8