از روايات به خوبى استفاده مىشود كه مؤمن بايد بين بيم و اميد بسر ببرد . على عليه السلام در اين زمينه فرموده‌اند : « يا بُنىَّ خَفِ اللَّهَ خَوْفاً إنَّكَ لَوْ أَتَيْتَهُ بِحَسَناتِ أَهْلِ الأرضِ لَمْ يَقْبَلْها مِنْكَ وَارْجُ اللَّهَ رَجاءً إنَّكَ لَوْ أَتَيْتَهُ بِسَيِّئاتِ أَهْلِ الأرضِ غَفَرَها لَكَ ؛ پسرم ، از خدا چنان بترس كه اگر نيكىهاى مردم روى زمين را براى او بياورى از تو نپذيرد ، و به خدا چنان اميدوار باشى كه اگر گناهان مردم روى زمين را براى او بياورى تو را بيامرزد » . « 1 » امام صادق عليه السلام به اسحاق بن عمّار فرمود : « يا إسْحاقُ خَفِ اللَّهَ كأنَّكَ تَراهُ ، وإنْ كُنْتَ لا تَراهُ فإنَّهُ يَراكَ فإنْ كُنْتَ تَرى أنَّهُ لا يَراكَ فَقَدْ كَفَرْتَ ، وإنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أنَّهُ يَراكَ ثُمَّ بَرَزْتَ لَهُ بِالمَعْصِيَةِ ، فَقَدْ جَعَلْتَهُ مِن أهْوَنِ النّاظِرين إلَيْكَ ؛ اى اسحاق ، از خدا چنان بترس كه گويا او را مىبينى . اگر تو او را نمىبينى او تو را مىبيند . پس اگر عقيده دارى كه او تو را نمىبيند كافر شده‌اى ، و اگر عقيده دارى كه تو را مىبيند و آشكارا نافرمانى او را مىكنى ، او را از پست‌ترين نظر كنندگان به خودت قرار داده‌اى » . « 2 » امام صادق عليه السلام در حديث جالبى چنين فرموده‌اند : « مَنْ خافَ اللَّهَ أَخافَ اللَّهُ مِنْهُ كُلَّ شىءٍ وَمَنْ لَمْ يَخَفِ اللَّهَ أَخافَهُ اللَّه مِنْ كُلِّ شىءٍ ؛ هر كه از خدا بترسد خدا هر چيزى را از او خواهد ترسانيد ، و هر كه از خدا نترسد خدا او را از هر چيزى خواهد ترسانيد » . « 3 » پيامدهاى ترس از خدا در روايات ما چنين بيان شده است : رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد كه : خداوند فرموده است : « . . . فإذا أمِنَنِي في الدُّنْيا أخَفْتُهُ يَوْمَ القِيامَةِ ، وإذا خَافَنِي فِي الدُّنْيا أمَنْتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ ؛ اگر بنده‌ام در دنيا خود

--> ( 1 ) . الاثنا عشرية ، ص 40 ( 2 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 68 ( 3 ) . همان مدرك