يكى اينكه ظلم به كارگر باعث حبط عملش مىشود و ديگر اينكه اين گناه باعث مىشود كه بوى بهشت را استشمام نكند چرا كه بوى بهشت در فاصله پانصد سال راه به مشام مىرسد ؛ يعنى اين افراد نزديك بهشت هم نمىشوند كه اين نهايت دورى از رحمت خدا را مىرساند . دربارهء عاق والدين هم روايت داريم كه بوى بهشت به مشام كسى كه عاق شده است نمىرسد . در سفينةالبحار مادّهء « أجر » حديثى از امام رضا عليه السلام از پدران بزرگوارش ، از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه : « إنّ اللَّه تَعالى غافِرُ كُلِّ ذَنْبٍ ، الّا مَنْ جَحَدَ مَهْراً أَوْ اغْتَصَبَ أجيراً أجْرَهُ أو بَاعَ رَجُلًا حُرّاً ؛ خداوند سه گناه را نمىبخشد كسى كه حق اجيرش را ندهد ، و كسى كه مهر زنش را ندهد ، و كسى كه شخصى حرّ را به عبد درآورد و بفروشد » . يكى از نكاتى كه از آيات و روايات به دست مىآيد اين است كه اصل انجام دادن عمل يك مطلب و نگاهدارى آن مطلب ديگرى است كه مهمتر از خود عمل است ؛ يك عمل سالم و مفيد عملى است كه از آغاز بىعيب باشد و تا پايان عمر از آن مراقبت و محافظت بشود . لذا در حديثى از امام باقر عليه السلام وارد شده كه فرموده است : « الْإبْقاءُ عَلَى الْعَمَلِ اشَدُّ مِنَ الْعَمَلِ . . . ؛ نگهدارى عمل از خود عمل سخت‌تر است » . « 1 » راوى سؤال مىكند كه منظور از نگهدارى عمل چيست ؟ امام مىفرمايد : انسان بخشش مىكند و يا انفاق در راه خداوند مىكند و به عنوان يك انفاق پنهانى براى او ثبت مىشود ، سپس در جايى آن را مطرح مىكند اين انفاق پنهانى حذف مىشود و به جاى آن انفاق آشكار نوشته مىشود ، دگر بار در جايى ديگر آن را مطرح مىكند باز حذف مىشود و به عنوان ريا نوشته مىشود . عواملى كه باعث نابودى اعمال مىشود فراوان است كه چند نمونهء آن را ذكر مىكنيم :

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، باب ريا ، ح 16