6 : معاد حضرت على عليه السلام مىفرمايند : « طُوبى لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعادَ فَاسْتَكْثَرَ مِنَ الزَّادِ ؛ خوشا به حال كسى كه به ياد معاد باشد و توشهء آن را زياد كند » . « 1 » يكى از موضوعاتى كه بيشترين آيه در قرآن دربارهء آن نازل شده مسألهء معاد است . آيات زيادى در مورد بهشت و دوزخ و روز حساب و سؤال و جواب روز قيامت ، در قرآن وجود دارد . بيشتر اين آيات در سوره‌هاى مكى ، كه در اوايل دعوت پيامبر نازل شده ، آمده است . و از آيات قرآن استفاده مىشود كه از جمله مسائلى كه پيامبران به آن دعوت مىكردند و بر آن تأكيد داشتند ، مسألهء معاد بود . و اين همه تأكيد دربارهء معاد به خاطر اين است كه ايمان به معاد چهرهء ديگرى به زندگى انسان مىدهد و انسانى كه معاد را باور دارد با انسانى كه معاد را باور ندارد تفاوت دارند ، آن كه معاد را باور ندارد مرگ را پايان زندگى مىداند ، اما كسى كه به معاد ايمان دارد مرگ را اوّل زندگى و راحتى خود مىداند و عالم در نظرش يك مزرعه و گذرگاه است . اعتقاد به معاد به زندگى انسان شكل ، مسؤوليت و هدف مىدهد . كسى كه

--> ( 1 ) . غرر الحكم ، ج 2 ، ص 466