روزهاى آخر ماه شعبان بسيار استغفار كند و مأكل و مطعم خود را پاك كند و به فلسفه و بركات روزه توجّه كند تا نشاط عبادت بيابد . در اين حديث امام صادق عليه السلام چهار بركت را براى روزه بيان فرموده است : 1 . خواب روزه‌دار عبادت است و وقتى خواب كه بىخبرى مطلق است عبادت باشد بيدارى او كه در حال تلاوت قرآن و خواندن نماز و ادعيّه باشد به طريق اولى عبادت بالاترى خواهد بود ، به خصوص نماز شب كه در اين ماه يك توفيق اجبارى انسان به دست مىآورد كه قبل از اذان بيدار باشد ؛ لذا از اين بيدارى براى تهجّد و نماز شب استفاده كند كه هم دنياى انسان را تضمين مىكند هم آخرت او را . 2 . سكوتش تسبيح است و اگر مشغول تسبيح و ذكر باشد به طريق اولى از فضيلت برترى ، برخوردار خواهد بود . 3 . عملش در اين ماه قبول مىشود ، فرق است بين قبولى و صحت عمل ، چه بسا عملى صحيح باشد اما مورد قبول درگاه خداوند قرار نگيرد . صحيح بودن عمل يعنى تمام اجزا و شرايط آن را آورده است اما قبول بودن عمل يعنى اين عبادت داراى روح است و روح عبادت حضور قلب است كه نهى از فحشا و منكر مىكند اگر بعد از عبادت ، گناه انجام دهد معلوم مىشود عبادتش مقبول واقع نشده است ؛ روح روزه ، تقواست اگر بعد از ماه رمضان تقوا و خداترسى او بيشتر شد اين روزه مورد قبول واقع شده و الا فقط تكليف از گردنش ساقط شد . 4 . دعا در اين ماه مستجاب است ، چرا كه شخص روزه دار حضور قلب بيشترى دارد و هر چه توجّه انسان به خداوند بيشتر باشد ضريب اجابت دعايش هم بالاست . شرط قبولى روزه : امام باقر عليه السلام به جابر مىفرمايند : « يَا جَابِرُ مَنْ دَخَلَ عَلَيْهِ شَهْرُ رَمضانَ فَصامَ