از اينجا مىفهميم كه چرا پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به عطريّات و وسايل خوش بو اهمّيت مىداد ، و مقيّد به نظافت بود ، مسواك مىزد ، و زمانى كه مىخواست از خانه خارج شود ، خود را در ظرف آب نگاه مىكرد . مطابق اين حديث امام عليه السلام يكى از اخلاق انبيا را نظافت معرّفى كرده كه شامل نظافت ظاهرى و باطنى مىشود ، يعنى آنها هم نظافت اخلاقى و هم نظافت ظاهرى داشتند . اين يكى از اصول مشترك در زندگى همهء امامان معصوم عليهم السلام بوده كه علاوه بر آراستگى باطن و روح و روان ، ظاهرى زيبا ، پاكيزه و آراسته داشته‌اند . بعضى خيال مىكنند همين مقدار كه انسان ايمان محكم ، و باطنى پاك داشته باشد كافى است ، و ظاهر و شكل و قيافه ، هرگونه باشد عيبى ندارد ، چنين خيالى از نظر اسلام خيال باطل مىباشد ، بلكه به عكس بخشى از برنامه‌ها و دستورهاى اسلام مربوط به نظافت ، زيبايى و آراستگى ظاهر ، مثل قيافه و لباس و رنگ و بو است ، براى روشن شدن اين مطلب ، لازم است به بررسى آن از جهت آيات ، روايات و سيرهء بزرگان دين بپردازيم . زيبايى و آراستگى ظاهر از ديدگاه قرآن : قرآن هيچ گاه اين حس را سركوب و استفاده از آن را منع نكرده و با صراحت اعلام مىدارد كه زينتهايى كه خدا داده در ابتدا و بالذات متعلّق به بندگان خوب وصالح خداست و ديگران ريزه خوار سفرهء مؤمنان هستند . قرآن مجيد مىفرمايد : « « قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِى أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِىَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِى الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ » ؛ اى پيامبر بگو : « چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و روزيهاى پاكيزه را حرام كرده