15 : استفاده از موقعيّت « وحدت » قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : « انَّ المُؤْمِنَ يَأْخُذُ بِأدَبِ اللَّهِ ، اذا أَوْسَعَ اللَّهُ عَلَيْهِ اتَّسَعَ ، وَاذا أَمْسَكَ عَنْهُ أَمْسَكَ » . « 1 » پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « مؤمن مؤدّب به ادب خداست ، مىبيند خداوند با او چه رفتار مىكند ، هر وقت نعمت بيشترى به او داد او هم وسعت بيشترى در كار خيرش مىدهد ( چنان نيست كه بخيل در علم ، مال و خدماتش باشد ) و وقتى ندارد وظيفه‌اى هم ندارد » . مقصود روايت همان قسمت اوّل است كه وقتى خداوند سرمايه‌اى به او مىدهد كه شامل انواع سرمايه‌هاى مادّى ومعنوى مثل مقام ، نفوذ اجتماعى ، علم ، قوهء تفكر و . . . مىشود ، از آن سرمايه استفاده مىكند و هرچه عنايت خدا به او بيشتر شود او هم عنايتش به ديگران بيشتر مىشود . حضرت استاد به تناسب روز دربارهء وحدت بحثى را ارائه دادند كه در ذيل آورده مىشود : در مورد وحدت سه مطلب عمده قابل توجّه است :

--> ( 1 ) تحف العقول ، حكمت 135 .