الهى باشد ، بنابراين « روزهء سكوت » در آن امّت يك عمل الهى بوده كه در شريعت اسلام تحريم شده است . در آيهء ديگر همين سوره اشارهء ديگرى به اهمّيت سكوت ديده مىشود ، آنجا كه در داستان حضرت زكريّا عليه السلام مىخوانيم هنگامى كه مژدهء تولّد حضرت يحيى عليه السلام در آيندهء نزديك به او داده شد ، در حالى كه هم خودش پيرو ناتوان بود و هم همسرش نازا ، از خداوند تقاضاى نشانه‌اى كرد « قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّى آيَةً » و به او وحى شد كه : « نشانهء تو اين است كه سه شبانه روز تمام در حالى كه زبانت سالم است قدرت سخن گفتن با مردم رانخواهى داشت ( تنها زبانت به ذكر خدا و مناجات با او گردش مىكند ) « قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَيَالٍ سَوِيّاً » » . « 1 » همين معنا در سورهء آل عمران آيهء 41 نيز آمده است . در روايات ما هم اهمّيت زيادى به سكوت داده شده كه به بخشى از آن اشاره مىكنيم : 1 . در زمينهء تأثير سكوت در تفكر عميق و استوارى عقل ، رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « إذا رَأَيْتُمُ المُؤمِنَ صَموتاً فَأدْنوا مِنْهُ فإنَّه يُلْقىِ الْحِكْمَةَ وَالْمُؤمِنُ قَليلُ الكَلامِ كَثِيرُ العَمَلِ وَالمُنافِقُ كَثِيرُ الكَلامِ قَلِيلُ العَمَلِ ؛ هنگامى كه مؤمن را خاموش ببينيد به او نزديك شويد كه دانش و حكمت به شما القا مىكند ، و مؤمن كمتر سخن مىگويد و بسيار عمل مىكند و منافق بسيار سخن مىگويد و كمتر عمل مىكند » . « 2 » 2 . از بعضى از روايات به دست مىآيد كه يكى از مهمترين عبادات سكوت است ؛ از جمله در مواعظ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به ابوذر مىخوانيم : « ارْبَعٌ لا يُصِيبُهُنَّ إلّا مُؤْمِنٌ ، الصَّمْتُ و هُو أوَّلُ العِبادَةِ ؛ چهار چيز است كه تنها نصيب مؤمن مىشود ، نخست سكوت است كه سرآغاز عبادت مىباشد » . « 3 »

--> ( 1 ) مريم ، آيهء 10 . ( 2 ) بحار الانوار ، ج 75 ، ص 312 . ( 3 ) ميزان الحكمه ، مادّهء « صمت » .