4 . در مورد اثرهاى انفاق روايت‌هاى فراوانى از معصومين عليهم السلام وارد شده است . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « إنَّ الصَّدَقَةَ وَصِلَةَ الرَّحِمِ تَعْمُرانِ الدِّيارَ ، وَتَزيدانِ في الأعمارِ ؛ انفاق در راه خدا و صلهء رحم خانه‌ها را آباد ، و عمرها را طولانى مىكند » . « 1 » امام باقر عليه السلام فرموده است : « البِرُّ وَ صَدَقَةُ السِّرِّ يَنْفِيانِ الفَقْرَ وَيَزيدانِ في العُمُرِ ويَدْفَعانِ عن سَبْعينَ مِيْتَةِ سُوءٍ ؛ نيكوكارى و انفاق پنهانى فقر را بر طرف ساخته ، عمر را افزون مىكند و از هفتاد گونه مرگ و مير بد جلوگيرى به عمل مىآورد » . « 2 » انفاق مانع هلاكت اجتماع است ، و هنگامى كه مسألهء انفاق فراموش شود و ثروتها در يك قطب جمع شود ، افرادى محروم و بينوا به وجود مىآيند ، و ديرى نخواهد گذشت كه يك انفجار عظيم در اجتماع به وجود مىآيد كه نفوس و اموال سرمايه داران در آتش آن خواهد سوخت . 5 . انفاق نبايد همراه با منّت باشد . قرآن مىفرمايد : « « لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى » ؛ بخششهاى خود را با منّت و آزار ، باطل نسازيد » . « 3 » از اين جمله استفاده مىشود كه پاره‌اى از اعمال ممكن است نتايج اعمال نيك را از بين ببرد و اين همان مسألهء « احباط » است . در اين آيه خداوند انفاق همراه با منّت و آزار را به قطعه سنگى كه بر آن قشر نازكى از خاك باشد تشبيه مىكند كه بذرهايى در آن افشانده شود و باران درشت به آن برسد و همهء خاكها و بذرها را بشويد . اين گونه افراد هم از كارى كه انجام داده‌اند چيزى به دست نمىآورند و بهره‌اى نمىبرند و هم بذرهايى كه افشانده‌اند را از دست مىدهند . انفاق كنندگان واقعى كسانى هستند كه تنها به خاطر خشنودى خدا و پرورش فضايل انسانى و تثبيت اين صفات در درون جان خود ، اقدام به انفاق مىكنند . 6 . انفاق از آنچه را كه دوست داريد ، قرآن مىفرمايد : « « لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا

--> ( 1 ) تفسير نورالثقلين ، ج 4 ، ص 354 . ( 2 ) سفينة البحار ، ج 2 ، ص 23 ، مادهء « صدقه » . ( 3 ) بقره ، آيهء 264 .