23 : خوف از خدا و قناعت قالُ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله : « مَنْ خافَ اللَّهَ سَخَتْ نَفْسُهُ عَنِ الدُّنْيا ، وَ مَنْ رَضِىَ مِنَ الدُّنْيا بِما يَكْفيه‌ِكانَ أَيْسَرُ ما فيها يَكْفيهِ » . « 1 » حضرت مىفرمايد : « كسى كه از خدا بترسد نفسش در دنيا با سخاوت است ، و كسى كه در دنيا به آنچه نصيبش گشته است راضى باشد كمترين چيز دنيا او را بس است » . در اين حديث دو مطلب بيان شده : 1 . خوف از خدا كسى كه از خدا بترسد نفسش با سخاوت است ، يعنى به سادگى حاضر است از زرق و برق دنيا چشم‌پوشى كند . و بين اين دو مسأله رابطهء منطقى وجود دارد به اين معنا كه وقتى خوف از خدا دارد ، معرفة اللَّه دارد ، چرا كه سرچشمهء خوف معرفت است ، تا خدا را نشناسد خائف نيست ؛ البتّه خدا ترس ندارد ، چون غفور و رحيم است . در همهء قرآن به جز يك سوره از او به رحمانيّت ياد شده است .

--> ( 1 ) بحارالانوار ، ج 74 ، ص 169 .