2 . مقام عصمت شيعه معتقد است كه امامان اهل بيت عليهم السلام از هر گونه خطا و گناه معصوم هستند ، همان گونه كه در قرآن مجيد آمده است : « إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » . « 1 » با توجّه به اين كه مقصود از طهارت در اين آيهء شريفه ، پاكيزگى از آلودگىهاى ظاهرى بدن و لباس نيست بلكه پاكيزگى روح از آلودگى هر گونه گناه و دروغ و شرك است ، و نيز مقصود از ارادهء الهى ، ارادهء تكوينى و قطعى ذات لايزال الهى است كه تخلف‌پذير نيست ، زيرا ارادهء تشريعى خداوند مبتنى بر تطهيرِ از گناهان ، شامل همهء انسان‌هاست ، قطعاً مقصود از ارادهء تطهير در اين آيه همان پاكيزگى اهل بيت عليهم السلام از هر گونه گناه است كه مفهوم « عصمت » مىباشد . ده‌ها نفر از محدّثان اهل سنّت و پيروان مكتب اهل بيت عليهم السلام در كتب خويش تصريح كرده‌اند كه شأن نزول اين آيه علاوه بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله « حضرت على ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام » بودند . « 2 » ( شرح بيشتر در مسألهء معصوم بودن ائمّهء اهل بيت عليهم السلام را بايد در كتب كلامى مطالعه كرد ) . 3 . احاديث نبوى كه دلالت دارد بر اين كه على عليه السلام محور حق و معيار شناخت حق از باطل است مانند آنچه حاكم نيشابورى در « مستدرك » نقل كرده كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « رحم اللَّه عليّاً اللّهم أدر الحقّ معه حيث دار » . حاكم نيشابورى بعد از ذكر اين حديث مىگويد : هذا حديث صحيح على شرط مسلم و لم يخرجاه . « 3 » اين حديث در « صحيح ترمذى » « 4 » و « الإمامة و السياسة » « 5 » به اين تعبير آمده است : « علىٌّ مع الحقّ و الحقّ مع علىٍّ » و همچنين در « تاريخ بغداد » « 6 » و « تاريخ

--> ( 1 ) . احزاب ، آيهء 33 . ( 2 ) . مانند روايت ابن عباس : اخذ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ثوبه فوضعه على على و فاطمه و حسن و حسين و قال : « إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » دعا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله علياً و فاطمه و حسناً و حسيناً فجلّل عليهم كساء خيبرياً فقال : « اللهم هؤلاء اهل بيتى ، اللهم اذهب عنهم الرجس و طهرهم تطهيراً » . فقالت ام سلمة لرسول اللَّه صلى الله عليه و آله : أ لستُ منهم ؟ قال : « أنت الى خير » . ( المستدرك على الصحيحين حاكم ، ج 2 ، ص 158 ، حديث 4705 ) . ( 3 ) . مستدرك الصحيحين ، ج 3 ، ص 124 . ( 4 ) . صحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 297 ، ح 3798 . ( 5 ) . الامامة و السياسة ، ج 1 ، ص 98 . ( 6 ) . تاريخ بغداد ، ج 14 ، ص 322 .