خشنودى او يا به نفع حواشى و اطرافيان باشد و به اين ترتيب او را از آنچه در كشور مىگذرد دور مىسازنند و اين وضع ، بسيار براى ادارهء يك كشور خطرناك است ؛ اما هنگامى كه او با آحاد مردم در جلساتى تماس داشته باشد واقعيت‌هاى دست اوّل به او منتقل مىشود و حتى خيانت اطرافيان و مظالم آنها آشكار مىگردد . يكى از دستورات اسلامى اين بوده كه زمامداران ، امامت جماعت را بر عهده مىگرفتند ؛ يعنى در ميان مردم همه روز حاضر مىشدند و اين كار مىتوانست بسيارى از واقعيت‌ها را به آنها منتقل كند ؛ خواه تلخ باشد يا شيرين . آن‌گاه در ادامهء اين سخن مىفرمايد : « و آنها را از آنچه نسبت به آن پنهان مانده‌اند بىخبر مىسازد در نتيجه مسائل بزرگ نزد آنان كوچك و امور كوچك در نظر آنها بزرگ مىشود ، كار خوب ، زشت جلوه مىكند و كار زشت ، خوب ؛ و حق و باطل با يكديگر آميخته مىشود . ( و به يقين تدبير لازم براى امور كشور در چنين شرايطى امكان‌پذير نيست ) » ؛ ( وَالِاحْتِجَابُ مِنْهُمْ يَقْطَعُ عَنْهُمْ عِلْمَ مَا احْتَجَبُوا دُونَهُ فَيَصْغُرُ عِنْدَهُمُ الْكَبِيرُ ، وَيَعْظُمُ الصَّغِيرُ ، وَيَقْبُحُ الْحَسَنُ ، وَيَحْسُنُ الْقَبِيحُ وَيُشَابُ « 1 » الْحَقُّ بِالْبَاطِلِ ) . امام عليه السلام به روشنى آثار شوم اين دور ماندن از مردم را بيان فرموده و انگشت روى جزئيات گذاشته است ، زيرا زمامدار در صورتى مىتواند تصميم صحيح در ادارهء امور كشور بگيرد كه حوادث خوب را از بد و بد را از خوب و حق را از باطل و باطل را از حق بشناسد . بلكه در اندازه‌گيرىهاى حوادث نيز به خطا نرود . اگر حادثهء كوچكى را بزرگ ببيند و تصميمات شديد نسبت به آن بگيرد به يقين گرفتار مشكلات مىشود و همچنين به عكس اگر حوادث مهم را اطرافيان

--> ( 1 ) . « يُشابُ » از ريشهء « شَوْب » بر وزن « شوق » به معناى مخلوط كردن و آميختن است و گاه به معناى آلوده‌كردنى كه منشأ فساد است