فَلْيَرْفَعْ إِلَيْكَ أُمُورَهُمْ ) . جملهء « مِمَّنْ تَقْتَحِمُهُ الْعُيُونُ » اشاره به كسانى است كه تودهء مردم به آنان چندان اعتنايى ندارند و آنها را كوچك مىشمارند . جملهء « تَحْقِرُهُ الرِّجالُ » اشاره به اين است كه مردان حكومت نيز آنها را در خور اعتنا نمىدانند . تعبير به « فَرِّغْ » اشاره به اين است كه كسى را كه براى شناسايى اين افراد انتخاب مىكنى بايد تمام هم و غمش همين كار باشد نه اينكه در كنار كارهاى ديگر به اين كار هم رسيدگى كند . در ضمن امام عليه السلام براى مأموران بازرسىِ حال نيازمندان و شناسايى آنها سه وصف ذكر فرموده است : مورد اعتماد و اطمينان باشند ، خدا ترس و متواضع باشند . امام عليه السلام در توصيهء هفتم مىفرمايد : « سپس با اين گروه آن‌گونه رفتار كن كه به هنگام ملاقات پروردگار ( در روز قيامت ) عذرت پذيرفته باشد ، چرا كه از ميان رعايا ، اين گروه از همه به احقاق حق نيازمندترند » ؛ ( ثُمَّ اعْمَلْ فِيهِمْ بِالْإِعْذَارِ إِلَى اللَّهِ يَوْمَ تَلْقَاهُ ، فَإِنَّ هَؤُلَاءِ مِنْ بَيْنِ الرَّعِيَّةِ أَحْوَجُ إِلَى الْإِنْصَافِ مِنْ غَيْرِهِمْ ) . به اين ترتيب امام عليه السلام مالك اشتر را از مسئوليت عظيمى كه روز قيامت در پيشگاه پروردگار نسبت به اداى حقوق اين گروه دارد هشدار مىدهد و علت اين هشدار و سنگينى اين مسئوليت را چنين مىداند كه آنها از همه نيازمندتر به احقاق حقند ، زيرا اولًا آنها قشر محروم جامعه هستند وثانياً قدرت دفاع از خويشتن ندارند و حتى بسيارى از آنان راه دادگاه و محكمهء قضا را بلد نيستند و قاضى را نمىشناسند و اگر زمامدار مراقب حقوق آنان نباشد ضايع خواهند شد .