در دومين وصف مىفرمايد : « كسى كه در رساندن نامه‌هاى كارگزارانت به تو و گرفتن پاسخ‌هاى صحيح آن ، از تو ، غافل نشود . خواه از امورى باشد كه براى تو دريافت مىدارد يا از سوى تو مىبخشد » ؛ ( وَلَا تَقْصُرُ بِهِ الْغَفْلَةُ عَنْ إِيرَادِ مُكَاتَبَاتِ عُمِّالِكَ عَلَيْكَ ، وَإِصْدَارِ جَوَابَاتِهَا عَلَى الصَّوَابِ عَنْكَ ، فِيمَا يَأْخُذُ لَكَ وَيُعْطِي مِنْكَ ) . اشاره به اينكه اين دبيران و منشيان واسطهء در ميان زمامدار و كارگزاران او هستند ؛ دستوراتِ مهم و فرمان‌هاى لازم را بايد برسانند و تقاضاهاى كارگزاران را نيز منتقل نمايند . لحظه‌اى غفلت ممكن است سبب نابسامانىهاى زيادى گردد . به همين دليل بايد اين افراد كاملًا هوشيار و بيدار باشند نه غافل و بىخبر . در سومين وصف مىافزايد : « كسى باشد كه هرگاه قراردادى براى تو ببندد سست نبندد » ؛ ( وَلَا يُضْعِفُ عَقْداً اعْتَقَدَهُ لَكَ ) . زيرا قراردادها در صورتى ارزش دارد كه محكم و غير قابل ترديد و خالى از هرگونه ضعف ، سستى و ابهام باشد مبادا طرف قرارداد از نقاط ضعف استفاده كند و هر زمان موافق ميل خود نبيند به فسخ قرارداد اقدام كند . آنچه در اين وصف آمد مربوط به عقد قراردادهاست . در وصف چهارم دربارهء فسخ قراردادها سخن مىگويد و مىفرمايد : « و هرگاه قراردادى بر ضد تو بسته شده از يافتن راه حلّ آن عاجز نماند » ؛ ( وَلَا يَعْجِزُ عَنْ إِطْلَاقِ مَا عُقِدَ عَلَيْكَ ) . نه اينكه ظلم و ستم كند و پايبند به قرارداد نباشد ، بلكه پيش‌بينىهاى لازم را در قرارداد اعمال كند كه به هنگام بروز پاره‌اى از مشكلات بتواند راه چاره را بيابد . در پنجمين و آخرين وصف مىفرمايد : « كسى كه از ارزش و قدر خويش در امور مختلف بىخبر نباشد ، زيرا آن كس كه به قدر و منزلت خويش جاهل است