براى خود ذخيره نمىكنى و سوم اينكه نه تنها از اين دنيا چيزى براى آخرت نمىاندوزى ، بلكه آخرت خود را به بهاى آباد ساختن دنيا ويران مىسازى و چهارم اينكه اموال بيت‌المال را در بين خويشاوندان خود تقسيم مىكنى و پيوند با خويشاوندان را به بهاى قطع رابطه با دينت دنبال مىكنى . آن‌گاه امام عليه السلام او را به طور مشروط به علت اعمالش شديداً تحقير مىكند و مىفرمايد : « اگر آنچه از تو به من رسيده است درست باشد شتر ( باركش ) خانواده‌ات و بند كفشت از تو بهتر است » ؛ ( وَلَئِنْ كَانَ مَا بَلَغَنِي عَنْكَ حَقّاً ، لَجَمَلُ أَهْلِكَ وَشِسْعُ « 1 » نَعْلِكَ خَيْرٌ مِنْكَ ) . اين دو تعبير نهايت حقارت « منذر » را به سبب خيانتش اثبات مىكند . در بعضى از نقل‌ها آمده است كه تشبيه به « شتر اهل » از اينجا ناشى شد كه پدر خانواده‌اى از دنيا رفت و شترى از خود به يادگار گذاشت . خانوادهء او هر كدام افسار شتر را گرفته و از آن براى بار كشيدن و مانند آن استفاده مىكردند . اين شتر بينوا هر روز دست كسى بود و اين ضرب المثلى است براى ذلت . تعبير به « شِسْعُ نَعْل ؛ بند كفش » نيز مثالى است براى نهايت خوارى و حقارت . اين تعبيرها از آنجا ناشى شد كه به امام خبر رسيد او چهارصد هزار درهم از بيت‌المال را اختلاس كرده « 2 » و - همان‌گونه كه گذشت - مشغول عياشى و سگ‌بازى و مانند آن است ، در حالى كه خود را نمايندهء امام معصوم و خليفهء بر حق مسلمانان مىداند . سپس امام در ادامهء اين سخن لياقت و اهليت او را براى پنج موضوع مهم نفى مىكند و مىفرمايد : « كسى كه داراى صفات تو باشد نه شايستگى اين را دارد كه

--> ( 1 ) . « شِسْع » به معناى تسمه و قطعات باريكى است كه از چرم مىبرند و « شِسْع النَّعْل » به معناى بند كفش است ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 34 ، ص 323