كه خداوند به تو داده است در تو ديده شود » ؛ ( وَاسْتَصْلِحْ كُلَّ نِعْمَةٍ أَنْعَمَهَا اللَّهُ عَلَيْكَ ، وَلَا تُضَيِّعَنَّ نِعْمَةً مِنْ نِعَمِ اللَّهِ عِنْدَكَ ، وَلْيُرَ عَلَيْكَ أَثَرُ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ بِهِ عَلَيْكَ ) . اين سه اندرز مربوط به نعمت‌ها و مواهب الهى است ؛ نخست دستور مىدهد كه از آن خوب بهره‌بردارى شود و اينكه هر نعمتى در جاى مناسب ثبت گردد ؛ شكر آن قولًا و عملًا بجا آورده شود و بندگان نيازمند خدا از آن بهره‌مند گردند ، زيرا عدم بهره بردارى صحيح ، موجب زوال نعمت است ، همان‌گونه كه قرآن مى فرمايد : « إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ » . « 1 » اندرز دوم نقطهء مقابل آن است و آن اينكه به عنوان تأكيد او را از ضايع كردن نعمت‌ها و مصاديق آن ؛ مانند ناشكرى ، اسراف و تبذير ، بخل و تنگ نظرى برحذر مىدارد . در سومين دستور مىفرمايد : آثار نعمت خداوند بايد بر تو ظاهر باشد كه اين خود نوعى سپاسگزارى است ؛ نه مانند ثروتمندانى كه لباس كهنه مىپوشند و همه‌جا اظهار فقر مىكنند مبادا كسى از آنها چيزى بخواهد . * * *

--> ( 1 ) . رعد ، آيهء 11