منظور از فرار از حق و انكار چيزى كه از گوشت و خون براى معاويه لازم‌تر بوده است همان بيعت عمومى مهاجران و انصار و توده‌هاى مردم با على عليه السلام بود به اضافهء مطالبى كه معاويه با گوش خود دربارهء آن حضرت از پيغمبر شنيده بود ، زيرا او در ماجراى غدير حضور داشت و نص بر امامت على را از پيغمبر شنيد و نيز در غزوهء تبوك حاضر بود و حديث معروف نبوى « أنْتَ مِنّي بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى ؛ تو نسبت به من همچون هارون برادر موسى نسبت به موسى هستى » و سخنان ديگرى دربارهء على عليه السلام را كه پيغمبر اكرم با آن ، او را در همه جا ستوده بود شنيده بود يا با چشم خود صحنه‌ها را ديده بود . بديهى است شنيدن بيعت عمومى مسلمانان با على و آن سخنان بسيار روشن از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله اين فريضهء قطعى را براى معاويه فراهم ساخته بود كه در نخستين فرصت با امام بيعت كند و در برابر او تسليم شود ؛ ولى معاويه دروغ‌هايى به هم بافت و بر خلاف خواستهء مسلمانان قيام كرد و از مردم شام براى خود بيعت گرفت « 1 » و سنگ زيربناى تفرقه و جدايى در ميان مسلمانان را كه مايهء جنگ‌هاى داخلى شد نهاد . آن‌گاه امام با صراحت به او مىگويد : « آيا بعد از روشن شدن حق چيزى جز گمراهى آشكار وجود دارد و آيا بعد از بيان واضح چيزى جز مغلطه‌كارى و شبهه‌افكنى تصور مىشود ؟ » ؛ ( فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ الْمُبِينُ ، وَبَعْدَ الْبَيَانِ إِلَّا اللَّبْسُ ؟ « 2 » ) . چه گمراهى از اين آشكارتر كه بيعت عام مسلمانان را ناديده بگيرد و كسى كه تا آخرين لحظهء پيروزى اسلام خودش و خاندانش در صفوف كفر و دشمنان

--> ( 1 ) . فى ظلال ، ج 4 ، ص 166 ( 2 ) . « لَبْس » بر وزن « درس » به معناى پرده پوشى و اشتباه كارى است . ( ماضى آن « لَبَسَ » بر وزن « ضَرَبَ » است ) و « لُبْس » بر وزن « قفل » به معناى پوشيدن لباس است ( و ماضى آن « لَبِسَ » بر وزن « حسب » است ) و « لُبْسة » به معناى شبهه آمده است