بخش اوّل أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ آنَ لَكَ أَنْ تَنْتَفِعَ بِاللَّمْحِ الْبَاصِرِ مِنْ عِيَانِ الْأُمُورِ ، فَقَدْ سَلَكْتَ مَدَارِجَ أَسْلَافِكَ بِادِّعَائِكَ الْأَبَاطِيلَ ، وَاقْتِحَامِكَ غُرُورَ الْمَيْنِ وَالْأَكَاذِيبِ ، وَبِانْتِحَالِكَ مَا قَدْ عَلَا عَنْكَ ، وَابْتِزَازِكَ لِمَا قَدِ اخْتُزِنَ دُونَكَ ، فِرَاراً مِنَ الْحَقِّ ، وَجُحُوداً لِمَا هُوَ أَلْزَمُ لَكَ مِنْ لَحْمِكَ وَدَمِكَ ؛ مِمَّا قَدْ وَعَاهُ سَمْعُكَ ، وَمُلِئَ بِهِ صَدْرُكَ ، فَمَا ذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ الْمُبِينُ ، وَبَعْدَ الْبَيَانِ إِلَّا اللَّبْسُ ؟ فَاحْذَرِ الشُّبْهَةَ وَاشْتِمَالَهَا عَلَى لُبْسَتِهَا ، فَإِنَّ الْفِتْنَةَ طَالَمَا أَغْدَفَتْ جَلَابِيبَهَا وَأَغْشَتِ الْأَبْصَارَ ظُلْمَتُهَا . ترجمه اما بعد از حمد و ثناى الهى زمان آن فرا رسيده است كه تو از مشاهدهء حقايقِ روشن با چشم بينا بهره‌مند گردى ( و ادعاهاى باطل خود را كنار بگذارى ) ولى ( مع‌الاسف ) تو همان مسير گذشتگان خود را با ادعاهاى باطل و ورود در دروغ و فريب‌افكنى و اكاذيب مىپيمايى و آنچه بالاتر از شأن توست به خود نسبت مىدهى و به آنچه بدان نبايد برسى ( و شايستهء آن نيستى ) دست مىافكنى . همهء اين كارها براى فرار از حق و انكار چيزى بود كه پذيرش آن از گوشت و خونت براى تو لازم‌تر بود و نيز براى اين بود كه از چيزى كه گوش تو شنيده و سينه‌ات از آن پر شده فرار كنى . آيا پس از روشن شدن حق چيزى جز گمراهى آشكار وجود دارد و آيا بعد از بيان واضح چيزى جز مغلطه‌كارى و شبهه‌افكنى تصور مىشود ؟ بنابراين از اشتباه‌كارى و غلطهايى كه در آن است بپرهيز ، زيرا از ديرزمانى فتنه پرده‌هاى سياه خود را گسترده و ظلمتش بر ديده‌هايى پرده افكنده است .