تعبير امام از مسألهء حكومت و ولايت به « سراب » و يا « ابرهايى كه به سرعت متلاشى مىشوند » تشبيهات جالبى است كه از ناپايدارى زندگى دنيا و مقام‌ها و مواهب آن پرده بر مىدارد . سراب ، نه فقط به هنگامى كه انسان به سراغش مىرود به زودى از ديدگان محو مىشود ، بلكه اساساً امرى خيالى و توهمى است كه از خطاى باصره پيدا مىشود . همچنين ابرهايى كه رگبار مىزنند و به سرعت عبور مىكنند گرچه موقتاً سايه‌اى آرامبخش و آبى كه مايهء حيات است با خود دارند ؛ ولى دوران عمرشان كوتاه و بسيار زودگذر است . در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه چگونه امام ولايت و خلافت را به عنوان متاع زودگذر دنيا و حقى شخصى كه از آن حضرت غصب شده مىداند با اينكه جانشينى پيامبر و به تعبير ديگر امامت مقام والاى روحانى است كه به‌عنوان مسئوليت و وظيفه‌اى الهى بر دوش امام افكنده مىشود ، همچون نبوّت براى پيامبر اسلام ، بنابراين صبغهء دنيايى ندارد كه زودگذر و زوال‌پذير باشد . شبيه اين تعبير در موارد ديگرى از نهج‌البلاغه ديده مىشود و ممكن است براى خوانندگان ايجاد توهم كند كه امام عليه السلام به خلافت همچون مقامى شخصى و دنيايى مىنگريست ؟ پاسخ اين سؤال آن است كه امام از ديدگاه مدعيان خلافت سخن مىگويد . بدون شك آنها براى كسب مقام و برترى جويى به سراغ آن رفتند و درك نمىكردند كه اين مقامى شخصى و دنيوى نيست . افزون بر اين دريغ داشتن اين مقام از امام عليه السلام هم غصب حقوق مردم و سبب محروميتشان از اين موهبت الهى بود و هم اهانتى به ارزش‌هاى وجودى امام محسوب مىشد . سرانجام حضرت در پايان اين بخش از نامه مىفرمايد : « از اين رو من براى