بيعت با ابو بكر بعد از ماجراى سقيفه است ) من دست نگه داشتم ( و گوشه‌گيرى را برگزيدم ) تا اينكه ديدم گروهى از اسلام بازگشته و مرتد شده‌اند و مردم را به نابود كردن دين محمد - صلى اللَّه عليه وآله و سلم - دعوت مىكنند . ( اينجا بود كه ) ترسيدم اگر اسلام و اهلش را يارى نكنم شاهد شكافى در اسلام يا نابودى آن باشم كه مصيبتش براى من از رها ساختن خلافت و حكومت بر شما بزرگتر باشد ؛ حكومتى كه متاع و بهرهء دوران كوتاه زندگى دنياست و آنچه از آن بوده است ( به زودى ) زوال مىپذيرد همان‌گونه كه سراب زائل مىگردد و يا همچون ابرهايى است كه ( در مدت كوتاهى ) پراكنده مىشوند . از اين رو من براى دفع اين حوادث به پا خاستم و حاكمان وقت ( را در برابر توطئهء دشمنان ) يارى كردم تا باطل از ميان رفت و نابود شد و دين از تزلزل باز ايستاد و استوار ماند . شرح و تفسير امام عليه السلام اين نامه را همچون بسيارى از نامه‌ها بعد از حمد و ثناى الهى با نبوّت پيغمبر اسلام و اوصاف برجستهء او شروع مىكند و مىفرمايد : « اما بعد از حمد و ثناى الهى ، خداوند سبحان محمد - صلى اللَّه عليه وآله و سلم - را فرستاد تا بيم‌دهندهء جهانيان و شاهد و حافظ ( آيين ) انبيا ( ى پيشين ) باشد » ؛ ( أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بَعَثَ مُحَمَّداً صلى الله عليه و آله نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ ، وَمُهَيْمِناً « 1 » عَلَى الْمُرْسَلِينَ ) .

--> ( 1 ) . « مُهَيْمِن » دربارهء ريشهء اين واژه در ميان ارباب لغت دو قول وجود دارد : بعضى آن را از ريشهء « هيمن » مىدانند كه به معناى مراقبت و حفظ و نگاهدارى است و بعضى آن را از ريشهء « ايمان » مىدانند كه همزهء آن تبديل به هاء شده سپس الف آن حذف گرديده و در اين صورت « هيمن » به معناى آرام بخشيدن است ، بنابراين طبق تفسير اوّل « مُهَيْمِن » به كسى گفته مىشود كه بر چيزى مسلّط است و از آن مراقبت و نگاهدارى مىنمايد و به معناى دوم به كسى گفته مىشود كه سبب آرامش اشخاص يا اشيايى مىگردد و مناسب در اينجا همان معناى اوّل است