مىشود كه شارحانى كه جمله‌هاى فوق را به صورت يك حالت و عادت مستمر براى كميل تفسير كرده‌اند راه صحيحى نپيموده‌اند . نكته كميل بن زياد كيست ؟ كميل بن زياد نخعى از ياران نزديك اميرمؤمنان على عليه السلام است و دعاى بسيار پر محتوايى كه اميرمؤمنان در اختيار او گذارد تا به‌وسيلهء او به شيعيانيش برسد دلالت بر فضل او دارد . افزون بر اين مطابق نامهء محل بحث ، امام او را نمايندهء خود براى حكمرانى در منطقهء « هيت » ؛ ( منطقه‌اى در شمال بغداد ) برگزيد و اختيار جان و مال مردم در آن نقطهء حساس را به دست وى سپرد . سخنانى نيز ، امام عليه السلام در ضمن كلمات قصار ( كلمهء 147 ) خطاب به او فرمود كه مطالب بسيار بالا و عميقى دارد و حاكى از عنايت خاص امام به اوست ، به‌ويژه اينكه براى بيان اين‌گونه سخنان اسرارگونه او را با خود به بيرون شهر برد سپس آهى كشيد و خطاب به او فرمود : « يَا كُمَيْلُ إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ أَوْعِيَةٌ » . از سويى ديگر مطابق نقل تنقيح المقال اميرمؤمنان على عليه السلام روزى به كاتب خود ابن ابىرافع فرمود : ده نفر از افراد مورد وثوق من را حاضر كن . ابن ابى رافع عرض كرد : اى اميرمؤمنان نام آنها را ببر . امام نام جمعى را برد كه يكى از آنها كميل بن زياد بود . بنابراين وثاقت كميل چيزى نيست كه مخفى باشد ، هرچند مع‌الاسف به گفتهء تنقيح المقال بعضى از بزرگان همچون مرحوم مجلسى در آن ترديد كرده‌اند . ( اين در حالى است كه خود مجلسى روايت مربوط به احضار ده نفر از ثقات را در آغاز جلد سىام بحارالانوار نقل كرده است ) .