كه من به يارى خداوند آن را تغيير مىدهم ان‌شاءاللَّه » ؛ ( وَأَنَا بَيْنَ أَظْهُرِ « 1 » الْجَيْشِ فَارْفَعُوا إِلَيَّ مَظَالِمَكُمْ ، وَمَا عَرَاكُمْ « 2 » مِمَّا يَغْلِبُكُمْ مِنْ أَمْرِهِمْ ، وَمَا لَاتُطِيقُونَ دَفْعَهُ إِلَّا بِاللَّهِ وَبِي ، فَأَنَا أُغَيِّرُهُ بِمَعُونَةِ اللَّهِ ، إِن‌ْشَاءَاللَّهُ ) . اشاره به اينكه كشور اسلام سرپرست دارد و ظالمان نمىتوانند به ظلم خود ادامه دهند ؛ اگر شكايتى داريد نبايد خودتان وارد عمل شويد كه منجر به هرج و مرج مىشود ، بلكه شكايات را نزد من آوريد تا با داورى عادلانه حق را به حقدار برسانم و ظالم را كيفر دهم و مظلوم را رهايى بخشم . اين نامهء كوتاه و پر معنا گواه بر نهايت تدبير امام براى حفظ نظم و آرامش و احقاق حقوق مردم و جلوگيرى از ظلم و ستم و هرگونه هرج و مرج در كشور اسلامى است كه اگر به محتوايش عمل شود مزاحمت‌ها و ضايعات در اين گونه موارد به حد اقل خواهد رسيد . به عكس بسيارى از حكّام جور كه براى جلب خاطر سپاهيان جور ، آنها را آزاد مىگذاشتند كه هر گونه ظلم و ستمى بر مردمى كه در مسير راه بودند روا دارند و گاه اموال گرانبهاى آنها را به زور بگيرند و همين امر سبب شود افراد بيشترى از ارباب طمع در لشكر آنها شركت كنند . شايان توجّه است حكام محلى مىتوانند مشكلاتى را كه براى آحاد مردم محل پيدا مىشود با داورى صحيح بر طرف سازند ؛ ولى اگر مشكلاتى ميان سپاه و مردم پيدا شود و آنها بخواهند در مقابل لشكر بايستند باز هم منشأ هرج و مرج و درگيرى مىشود ، لذا امام دستور مىدهد كه حاكمان محل و مأموران جمع آورى زكات در اين امور دخالت نكنند و شكايات را نزد امام ببرند كه حكم قاطع و فصل‌الخطاب را داراست .

--> ( 1 ) . « اظهر » به معناى در ميان و در وسط است و گاهى در مواردى كه انسان نزديك جمعيتى باشد مىگويد : من در ميان شما هستم يعنى نزديك به شما هستم . در جملهء بالا مناسب ، همين معناست ( 2 ) . « عَراكُمْ » از ريشهء « عَرو » بر وزن « سرو » به معناى رسيدن يا رساندن است و در جملهء بالا « عراكم » يعنى به‌شما رسيده است