به‌سوى شام اعزام شد . امام عليه السلام در اين نامه او را به تقواى الهى به طور مؤكد سفارش مىكند و از غلبهء هوا و هوس بر حذر مىدارد و نسبت به فريب‌كارى دنيا و سركشىهاى نفس هشدار مىدهد و با تعبيرات مختلفى بر آن تأكيد مىورزد و شايد اين به علت آن است كه يكى از شيطنت‌هاى معروف معاويه اين بود كه سران سپاه و اصحاب و ياران على عليه السلام را با اموال هنگفت و مقام‌هاى مختلف مىفريفت و به گفتهء بعضى ، در اين زمينه شگردهايى داشت كه حتى شيطان به گرد او نمىرسيد و يا به سبب اين بود كه اختلافى ميان او و فرماندهء ديگرى به نام « زياد بن نضر » احساس مىشد و امام براى رفع اين اختلاف اين نصايح را بيان فرمود . به‌هرحال از آنچه در تحف العقول و كتاب تمام نهج‌البلاغه و مأخذ اصلى اين نامه يعنى كتاب صفين نصر بن مزاحم آمده است بر مىآيد معلوم مىشود آنچه مرحوم سيّد رضى در اينجا آورده بخش كوچكى از نامهء مفصلى است كه امام خطاب به دو نفر از فرماندهان خويش به نام زياد بن نضر و شريح بن هانى نوشته و يا حضوراً توصيه كرده است . * * *