وَعَظِيمِ قُدْرَتِهِ عَلَى إِعْطَاءِ كُلِّ رَغْبَةٍ « 1 » ، أَنْ يُوَفِّقَنِي وَإِيَّاكَ لِمَا فِيهِ رِضَاهُ مِنَ الْإِقَامَةِعَلَى الْعُذْرِ الْوَاضِحِ إِلَيْهِ وَإِلَى خَلْقِهِ ، مَعَ حُسْنِ الثَّنَاءِ فِي الْعِبَادِ ، وَجَمِيلِ الْأَثَرِ فِيالْبِلَادِ ، وَتَمَامِ النِّعْمَةِ وَتَضْعِيفِ « 2 » الْكَرَامَةِ ) . آنچه در تفسير عبارت بالا آمد مبنى بر اين است كه « تَمامِ النِّعْمَةِ » و « تَضْعيف‌ِالْكَرامَةِ » عطف بر « يُوَفِّقَنِي وَإِيَّاكَ » بوده باشد . اين احتمال نيز داده شده كه « تَمام‌ِالنِّعْمَةِ » و « تَضْعيفِ الْكَرامَةِ » عطف بر « جَمِيلِ الْأَثَرِ فِي الْبِلَادِ » باشد ، بنابراين مفهوم جمله اين مىشود : « از خداوند مىخواهم كه مرا توفيق به كارهايى دهد كه هم ثناى بندگان را به دنبال داشته باشد و هم آثار نيك در بلاد بگذارد و هم موجب تمام نعمتش بر من شود و هم سبب فزونى كرامتش بر من » . بديهى است آنچه بايد بيش از همه چيز مطلوب انسان مؤمن باشد ، جلب رضاى خداست و آنچه بيش از هر چيز بايد مطلوب زمامداران و حكام باشد افزون بر تحصيل رضاى خداوند ، تحصيل رضاى مخلوق و به دنبال آن نعمت‌هاى ديگرى است كه امام در جمله‌هاى بالا به آن اشاره كرده و آن اينكه انسان كارى كند كه بندگان خدا از او به نيكى ياد كنند و غفران و رضاى حق را براى او بطلبند و آثار خوبى از خود در همه جا بگذارد كه سبب مزيد حسنات او

--> ( 1 ) . « رَغْبَة » مصدر و به معناى علاقهء به چيزى داشتن است و در اينجا اسم مصدر و به معناى اسم مفعول است‌يعنى خداوند قادر است ؛ هر امر مطلوب و مرغوبى را در اختيار بندگان بگذارد و در بعضى از نسخه‌ها به جاى « رَغْبَة » « رَغيبَة » آمده است كه صفت مشبهه است و به معناى مرغوب است ( 2 ) . « تَضْعيف » در اينجا به معناى مضاعف ساختن است . اين واژه گاه به معناى ضعيف ساختن يا ضعيف شمردن نيز آمده است