خودت مايهء راحتى از همّ و غم‌ها و براى كشورت موجب امنيّت است ؛ اما سخت از دشمنت پس از صلح با او برحذر باش ، زيرا دشمن گاه نزديك مىشود كه غافلگير سازد ، بنابراين دورانديشى را به‌كار گير و در اين مورد خوش‌بينى را كنار بگذار . و اگر پيمانى ميان خود و دشمنت بستى يا لباس امان بر او پوشاندى ( و او را پناه دادى ) به عهدت وفا كن و قرارداد خود را محترم بشمار و جان خويش را در برابر تعهداتت سپر قرار ده ، زيرا هيچ يك از فرايض الهى همچون بزرگداشت « وفاى به عهد و پيمان » نيست و مردم جهان با تمام اختلافات و تشتت آرايى كه دارند نسبت به آن اتفاق نظر دارند . حتى مشركان زمان جاهليت - علاوه بر مسلمين - آن را مراعات مىكردند ، چرا كه عواقب دردناك پيمان‌شكنى را آزموده بودند . بنابراين هرگز پيمان‌شكنى نكن و در عهد و پيمان خود خيانت روا مدار و دشمنت را فريب نده ، زيرا هيچ كس جز شخص جاهل و شقى ( چنين ) گستاخى را در برابر خداوند روا نمىدارد . خداوند عهد و پيمانى را كه با نام او منعقد مىشود به رحمت خود مايهء آسايش بندگان و حريم امنى براى آنها قرار داده تا به آن پناه برند و براى انجام كارهاى خود در كنار آن بهره بگيرند ، لذا نه فساد ، نه تدليس و نه خدعه و نيرنگ در عهد و پيمان روا نيست . ( اضافه بر اين ) هرگز پيمانى را كه در آن تعبيراتى است كه جاى اشكال ( و سوء استفادهء دشمن ) در آن وجود دارد منعقد مكن ( و همان‌گونه كه نبايد عبارتى در عهدنامه باشد كه دشمن از آن سوء استفاده كند ) تو نيز بعد از تأكيد و عبارات محكم عهدنامه ، تكيه بر بعضى از تعبيرات سست و آسيب‌پذير براى شكستن پيمان منما و هيچ‌گاه نبايد قرار گرفتن در تنگناها به سبب الزام‌هاى پيمان الهى تو را وادار سازد كه براى فسخ آن از طريق ناحق اقدام كنى ، زيرا