يكسان بودند ؛ ولى تبعيضها از زمان عمر - به شهادت تواريخ معتبر - آغاز شد و در زمان عثمان به اوج خود رسيد و 22 سال براين منوال گذشت و تدريجا اين عمل ناپسند به صورت سنّتى درآمد . در اينجا رشتهء سخن را به دست ابن ابى الحديد مىسپاريم كه نكات جالبى را با تكيه بر تواريخ و روايات ، در اين زمينه بيان كرده و پرده از روى بسيارى از اسرار دوران خلفا و حكومت اميرمؤمنان على عليه السّلام برداشته است . او در اين زمينه گفتار مفصّلى دارد كه خلاصه‌اش چنين است : « امام عليه السّلام در روز دوم خلافت خويش منبر رفت و اعلام كرد راه و رسم من همان روش پيغمبر است . هيچ‌كس بر ديگرى برترى ندارد و اگر سابقه و كوشش بيشترى در اسلام داشته باشد پاداش او در قيامت با خداست . وى اضافه كرد : فردا كسى نگويد فرزند ابو طالب ما را از حقوق خود محروم كرد ، زيرا همه بنده خدايند ، و بيت المال مال خداست و به طور مساوى بين همه تقسيم مىشود ، فردا همه حاضر شوند تا اموالى كه موجود است بين آنها تقسيم گردد . عرب را بر عجم امتيازى نيست . امام عليه السّلام فرداى آن روز به « عبيد اللّه ابن ابى رافع » كاتب خويش ، دستور داد از مهاجران شروع كند . سپس به انصار و ساير مسلمانان هركدام سه دينار بدهد . از اين تقسيم جز « طلحه » ، « زبير » ، « عبد اللّه بن عمر » ، « سعيد بن عاص » و « مروان حكم » كسى سرباز نزد ، عبيد اللّه جريان را به امام عليه السّلام گزارش داد . هنگامى كه مردم در مسجد بودند اين گروه در گوشه‌اى از مسجد كنار يكديگر نشستند و باهم آهسته صحبت كردند پس از آن « وليد بن عقبه » نزد امام عليه السّلام آمد و گفت تو در روز « بدر » بستگان نزديك ما را كشتى ، امّا امروز ما با تو بيعت مىكنيم به شرط اينكه همان مقدار كه زمان عثمان به ما پرداخت مىشد