داشت ( و اين توطئه به اتفاق طرفين صورت مىگرفت ) . مرحوم مغنيه در شرح نهج البلاغهء خود بعد از نقل مطلب بالا از كتاب على بن ابى طالب مىنويسند : « آنچه را خطيب در اينجا آورده به طور كامل هماهنگ با چيزى است كه طه حسين در كتاب على و بنوه در شرح خطبه 19 نهج البلاغه آورده و مىگويد : « اشعث و عمرو بن عاص توطئه بالا بردن قرآنها بر سر نيزه‌ها و انتخاب حكمين را از پيش طراحى كرده بودند » . « 1 » مرحوم مغنيه در ادامهء اين سخن از كتاب خطيب چنين نقل مىكند : « عمرو بن عاص در تمام منافعى كه به معاويه از ناحيهء مسئله حكمين مىرسيد شريك بود ، زيرا فرمان حكومت مصر را در دست داشت در حالى كه ابن عباس خالصانه در خدمت حكومت اسلامى بود . آيا كسى كه براى مطامع مادى كار مىكند با كسى كه براى خدا عمل مىكند يكسان است ؟ چرا آن گروه از ابن عباس مىترسيدند ؟ آنها از اين بيم داشتند كه عمرو عاص را از توطئه‌اى كه از پيش آماده شده بود و جز انسان هوشمندى چون ابن عباس متوجّه آن نمىشد باز دارند . « 2 » پايان جنگ صفين از طريق توطئهء برافراشتن قرآنها بر سر نيزه‌ها در آستانهء شكست لشكر معاويه و سپس داستان حكمين ، يكى از دردناك‌ترين فرازهاى تاريخ اسلام است و رنج و مصيبتى كه امام امير مؤمنان عليه السّلام از اين ماجرا كشيد بىنظير بود ؛ كارى كه توسط گروهى بىايمان و دنياپرست و فرومايه انجام گرفت . ما دربارهء داستان حكمين و حوادث مربوط به آن ذيل خطبه‌هاى 125 و 127 و 177 به قدر كافى بحث كرده‌ايم .

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغهء مرحوم مغنيه ، ج 3 ، ص 362 . ( 2 ) . همان مدرك ، ص 363 .