نخست مىفرمايد : « اكنون كه در متن زندگى و حيات هستيد ، عمل كنيد . ( زيرا مهم‌ترين نتيجهء عمر ، عمل است » ؛ ( فاعملوا و أنتم في نفس البقاء ) . تعبير به « نفس البقاء » اشارهء لطيفى به اين معناست كه گويى بقاى در دنيا را به موجود زنده‌اى تشبيه كرده كه دارد نفس مىكشد و پيش از آنكه از نفس بيفتد بايد از آن استفاده كرد . در جملهء دوم مىفرمايد : « نامه‌هاى عمل گشوده است » ؛ ( و الصّحف منشورة « 1 » ) . اشاره به اينكه با گشوده بودن پرونده‌ها هرگونه اضافه و اصلاح و كم‌كردن نقطه‌هاى ضعف امكان‌پذير است . در جملهء سوم مىفرمايد : « بساط توبه گسترده است » ؛ ( و التّوبة مبسوطة ) . روشن است كه تا درهاى توبه باز و سفرهء توبه گسترده است ، راه بازگشت باز است و با آب توبه مىتوان آتشهاى برافروخته و سوزان گناه را خاموش كرد . در چنين حالتى انسان به درگاه خدا مىرود ، اظهار ندامت مىكند و قطرهء اشكى كه حاصل توبه‌اى نصوح و خالص است مىريزد و دريايى از آتش را خاموش مىكند . در كتاب كافى در حديثى از امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام مىخوانيم : « آدم به خداوند عرضه داشت : پروردگارا شيطان را بر من مسلّط كردى و او را همچون خون در رگهاى من جارى ساختى ، در برابر آن چيزى براى من قرار ده ( كه آن را جبران كند ) فرمود : اى آدم اين فضيلت را براى تو قرار دادم كه هركس از فرزندان تو تصميم بر گناهى بگيرد چيزى بر او نوشته نمىشود و اگر آن را عمل كند تنها يك گناه براى او مىنويسند و اگر تصميم بر حسنه‌اى بگيرد ، حتى اگر عمل نكرده باشد يك حسنه براى او مىنويسند و اگر عمل كند ده حسنه نوشته خواهد

--> ( 1 ) . « منشورة » به معناى گسترده و گشوده است از ريشهء « نشر » به معناى گستردن و گشودن گرفته شده .