233 و من كلام له عليه السّلام بعد أن أقدم أحدهم على الكلام فحصر ، و هو في فضل أهل البيت ، و وصف فساد الزّمان از سخنان امام عليه السّلام است اين سخن را هنگامى ايراد فرمود كه بعضى از يارانش ( جعدة بن حبيره ) نتوانست در منبر سخن بگويد . اين سخن دربارهء فضايل اهل بيت عليهم السّلام و وضع نابسامان مردم در آن عصر است . « 1 » خطبه در يك نگاه اين خطبه از دو بخش تشكيل شده است :

--> ( 1 ) . سند خطبه : ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه هنگامى كه به اين خطبه مىرسد ، چنين مىگويد : بدانيد اين كلام را امير مؤمنان عليه السّلام در حادثه‌اى كه ايجاب مىكرد چنين سخنى را بيان كند ، ذكر فرمود و آن اينكه به خواهرزاده‌اش جعدة بن حبيرهء مخذومى دستور داد براى مردم خطبه‌اى بخواند . او به منبر رفت ؛ ولى ( ابهّت حضرت و جمعيّت او را گرفت و ) نتوانست سخن بگويد و از منبر پايين آمد . امير مؤمنان شخصا بر منبر قرار گرفت و خطبهء طولانى بيان فرمود كه سيّد رضى بخش كوچكى از آن را در اينجا آورده است ( و از اين سخن روشن مىشود كه خطبه را از جاى ديگرى گرفته است ) . مرحوم كلينى نيز در روضهء كافى و آمدى در غرر الحكم با تفاوتى آن را آورده‌اند . زمخشرى نيز در جلد اوّل كتاب ربيع الابرار بخشى از آن را ذكر كرده است . ( مصادر نهج البلاغه ، ج 3 ، ص 179 ) .