در بسيارى از نسخ به جاى « بلاء » ، « بلاد » آمده كه جمع « بلد » به معناى شهر است ؛ يعنى آفرين بر آن شهرهايى كه اين شخص در آن پرورش يافت . شبيه اين تعبير در كلام عرب فراوان است ؛ گاه مىگويند : « للّه درّ فلان » و « للّه نادى فلان » يعنى آفرين بر آن شيرى كه به او داده شد و آفرين بر مجلسى كه او در آن بزرگ شد . در جمله‌هاى بالا ، امام عليه السّلام چهار وصف براى اين شخصيّت بزرگ بيان كرده است : نخست اينكه كژيها را راست كرد و اين مفهوم وسيعى دارد كه هم مسائل اعتقادى را شامل مىشود و هم اخلاقى و اجتماعى را و در جملهء دوم كه سخن از مداواى بيماران است به يقين اشاره به بيماريهاى اخلاقى و اجتماعى است . اقامهء سنّت به معناى بازگشت به عصر رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله است و پشت‌پا زدن به بدعتهاى بسيارى كه بعد از آن حضرت به وجود آمد و جملهء « خلّف الفتنة » اشاره به اين است كه بعد از او اختلافات و فتنه‌هاى زيادى در ميان مسلمين و ياران آن حضرت پيدا شد و سعادت او اين بود كه در جريان اين فتنه‌ها قرار نگرفت . سپس به چند وصف مهم ديگر پرداخته ، مىفرمايد : « با جامه‌اى پاك و عيبى اندك از اين جهان رخت بربست . خير و نيكى آن را درك كرد و از شرّ و بدى آن رهايى يافت » ؛ ( ذهب نقيّ الثّوب ، قليل العيب . أصاب خيرها ، و سبق شرّها ) . اين چهار وصف نيز تأكيدى است بر آنچه در اوصاف چهارگانه قبل آمد . به يقين كسى كه در مسير راست كردن كژيها و بر طرف ساختن كاستيها و اقامهء سنّت بوده باشد نقيّ الثّوب ، قليل العيب خواهد بود و با دست پر از خيرات از جهان رخت بر مىبندد . آنگاه در پايان به سه وصف ديگر اشاره كرده و اين سخن را به انتها مىرساند و مىفرمايد : « وظيفهء خود را در برابر اطاعت خداوند انجام داد ، و حق تقواى