دست و پايشان مىلرزد و مىلغزند . چه كسى مىتواند ادّعا كند كه در هيچ حدّى از گرفتن امتياز در برابر هيچ حدّى از كمترين كار خلاف گرفتار لغزش نخواهد شد ؟ امام مىفرمايد : من آن شخص هستم و حتّى صريحا سوگند بر آن ياد مىكند . دليلى كه امام براى اين امر آورده بسيار قابل توجّه است ، زيرا امتيازات مادّى براى كسانى اهميّت دارد كه دنيا در نظرشان بزرگ و برجسته است ؛ امّا كسى كه در اوج معرفت خدا قرار گرفته و ما سوى اللّه در نظر او كم ارزش و بىمقدار است و همهء دنيا از ديدگاه او همچون برگ درخت نيم جويده‌اى در دهان ملخى است ، دليلى ندارد كه مرتكب عصيان پروردگار و ظلم و ستمى شود . على عليه السّلام با چشم حقيقت‌بين خود به باطن دنيا مىنگرد ؛ او همهء اين مقامها و مواهب مادى را در حال فنا و زوال مىبيند و چيزى كه ارزش آن را ندارد كه كسى به آن دل ببندد يا به دل بستنش بينديشد . به همين دليل اگر بخواهيم ظلم و ستم ، رشوه‌خوارى و تعدّى به حقوق ضعيفان از دنيا ريشه‌كن شود بايد در بالا بردن سطح معرفت انسانها نسبت به خدا و نسبت به دنيا تلاش و كوشش كنيم . در ضمن از اين عبارات با دلالت التزامى مىتوان فهميد كه ظلم و ستم و داورى به ناحق بدترين گناه است كه حتّى در برابر به دست آوردن تمام دنيا نبايد آن را مرتكب شد . سرانجام امام عليه السّلام با جمله‌اى كوتاه و بيدار كننده كه در واقع ناظر به كلّ محتواى خطبه است ، سخن خود را پايان مىدهد و مىفرمايد : « به خدا پناه مىبريم از خواب رفتن عقل و لغزشهاى قبيح و زشت و در اين راه از او يارى مىطلبيم » ؛ ( نعوذ باللّه من سبات « 1 » العقل ، و قبح الزّلل . و به نستعين ) .

--> ( 1 ) . « سبات » از ريشهء « سبت » بر وزن « وقت » به معناى تعطيل كردن به منظور استراحت است ؛ و « سبات » به از -