سرانجام در آخرين جمله مىفرمايد : « دنيا چه سراى خوبى است براى كسى كه آن را خانهء هميشگى خود نداند و چه محلّ نيكويى است براى كسى كه آن را وطن خود برنگزيند ( آرى ! ) سعادتمندان به وسيلهء دنيا در قيامت ، آنها هستند كه امروز از آن مىگريزند » ؛ ( و لنعم دار من لم يرض بها دارا ، و محلّ من لم يوطّنها محلّا ! و إنّ السّعداء بالدّنيا غدا هم الهاربون منها اليوم ) . اشاره به اينكه افراد با ايمان و بيدار مىتوانند از همين دنياى پرشور و شرّ و مملوّ از فريب و نيرنگ ، وسيله‌اى براى سعادت جاويدان خود بسازند و آن را نردبانى براى صعود به مقامات عاليه قرار دهند . به اين ترتيب كه نگاه آنها به دنيا بر خلاف دنياپرستان ، نگاه به يك پل يا گذرگاه باشد ؛ آنها كه از زرق و برقش مىگريزند و از مواهب آن براى قرب به خدا سود مىجويند و از اينجا به خوبى فرق دنياى ممدوح و مذموم روشن مىشود همان‌گونه كه در بحث نكته‌ها خواهد آمد . نكته دنياى ممدوح و مذموم امام عليه السّلام در عبارات بالا دنيا را واعظى دلسوز و گزارشگرى صادق و وفادار معرفى كرد كه به وسيلهء دگرگونيهاى سريع و حوادث و آفات گوناگون ، ناپايدارى خودش را اعلام كرده و به همگان هشدار داده است كه تكيه بر آن نكنند و تنها از آن توشه بگيرند . از اين صريح‌تر عبارتى است كه در كلمات قصار آن حضرت دربارهء دنيا آمده است . حضرت آن را مسجد دوستان خدا : ( مسجد أحبّاء اللّه ) و تجارت خانهء

--> - « شحيح » گاه به افراد دلسوزى كه هرگز مايل نيستند گرد و غبار نگرانى بر دامن دوستشان نشيند و نسبت به آن بخل مىورزند اطلاق مىشود و در عبارت بالا همين معنا اراده شده است .