در بخش اوّل پيش از هرچيزى امام به بيان اهمّيّت ذكر خدا و آثار آن بر روح و جان آدمى مىپردازد و با تعبيرات مؤثّرى آن را شرح مىدهد . در بخش دوم به حاملان اذكار در هر عصر و زمان و برنامه‌هاى او اشاره مىكند كه چگونه بندگان خدا را از انحراف رهايى مىبخشند و چراغهاى پر فروغى بر سر راه آنها مىنهند . در بخش سوم سخن از صفات آنهاست و از بىاعتنايى آنان به زرق و برق دنيا ، پرهيز از گناه ، طرفدارى از عدالت و امر به معروف و نهى از منكر . در بخش چهارم حال آنها را در قيامت به هنگام انتشار نامه‌هاى اعمال و آماده شدن بندگان براى حساب شرح مىدهد و از عاقبت محمود و نتايج بسيار گرانبهاى اعمال آنها سخن مىگويد . در پنجمين بخش به مخاطبان خود دستور مىدهد كه به حساب خويش برسند و خودشان داور اعمالشان باشند . * * *