در مقابل ما افرادى را مىشناسيم كه به استقبال مرگ مىرفتند و بر چهرهء آن لبخند مىزدند سكرات موت براى آنها مفهومى نداشت و همچون كسى كه در انتظار عزيزى به سر مىبرد ، در لحظات آخر عمر ، چنين حالى را داشتند . نمونهء آشكار آن شخص امام عليه السّلام است كه در كلام معروفش در همين نهج البلاغه مىفرمايد : « اشتياق من به مرگ و شهادت از اشتياق طفل شيرخوار به پستان مادر بيشتر است » . « 1 » جالب اينكه در احاديث اسلامى نيز وارد شده كه مرگ مؤمنان صالح العمل و اولياء اللّه با ديگران متفاوت است . شخصى به امام صادق عليه السّلام عرض كرد : « صف لنا الموت ؛ مرگ را براى ما وصف كن » . فرمود : « للمؤمن كأطيب طيب يشّمه فينعس لطيبة و ينقطع التّعب و الألم عنه و للكافر كلسع الأفاعي و لدغ العقارب و أشدّ ؛ مرگ براى مؤمن همانند عطر بسيار خوشبويى است كه آن را استشمام مىكند و بخاطر خوشبويى آن مىآرامد و درد و رنج از او زايل مىشود ولى براى كافر مانند گزش افعىها و نيش‌زدن عقربها بلكه شديدتر از آن است » . « 2 » شك نيست عدم وابستگى مؤمن به زرق و برق دنيا و به عكس وابستگىهاى افراد بىايمان به اين جهان چنين بازتابى در اين دوگروه داشته باشد هرچند الطاف الهى و مشاهدات مؤمن نسبت به مواهبى كه در انتظار اوست و به عكس مشاهدات فرد بىايمان نسبت به عذابهايى كه در انتظار او مىباشد در اين امر تأثيرگذار است . * * *

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 5 . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 6 ، ص 172 ، ح 50 .