مىشد ؛ ولى پس از پوسيدن و متلاشى شدن ديگر هيچ كارايى ندارد ، و به همين دليل امام عليه السّلام مىفرمايد : حشرات گوش آنها را از كار مىاندازند و سرمهء خاك چشم آنان را و پاره شدن زبان نطق آنان را . آنگاه در تكميل اين سخن در يك جمله به صورت جمع‌بندى مىفرمايد : « آنها در هر شدّت و سختى حالات ناراحت كننده‌اى دارند كه هرگز دگرگون نمىشود ( و به سوى خوبى نمىگرايد ) و بلاى فراگيرى كه هيچ گاه بر طرف نمىگردد » ؛ ( لهم في كلّ فظاعة صفة حال لا تنقل ، و غمرة « 1 » لا تنجلي ) . اشاره به اينكه مصيبت بزرگ آنان اين است كه اين گرفتاريها زايل نمىشود ، بلكه روز به روز پيچيده‌تر مىگردد ؛ بدبختى آنان در اين است كه آينده روشنى در پيش رو ندارند هر چه زمان بگذرد بدن متلاشىتر و استخوانها پوسيده‌تر مىشود . * * *

--> ( 1 ) . « غمره » در اصل به معناى آبى است كه فراگير باشد و اشيايى را بپوشاند ؛ سپس به معناى هر امر فراگير شديد به كار رفته است .