بخش دوم و اعلموا أنّ عباد اللّه المستحفظين علمه ، يصونون مصونه ، و يفجّرون عيونه . يتواصلون بالولاية ، و يتلاقون بالمحبّة ، و يتساقون بكأس رويّة و يصدرون بريّة ، لا تشوبهم الرّيبة ، و لا تسرع فيهم الغيبة . على ذلك عقد خلقهم و أخلاقهم ، فعليه يتحابّون ، و به يتواصلون ، فكانوا كتفاضل البذر ينتقى ، فيؤخذ منه و يلقى ، قد ميّزه التّخليص ، و هذّبه التّمحيص . ترجمه بدانيد بندگان خدا كه حافظان علم او هستند آن را به خوبى نگاهدارى و حفظ مىكنند ( و در اختيار نااهلان قرار نمىدهند ) و ( آنجا كه بايد آن را آشكار كنند ) چشمه‌هاى آن علوم را جارى مىسازند ، با ولايت به يكديگر مىپيوندند و با محبّت با هم ملاقات مىكنند و با پيمانه‌اى سيراب كننده عطش يكديگر را فرو مىنشانند و پس از سيراب شدن ( از نزد يكديگر ) خارج مىشوند . شك و ترديد در آنها راه نمىيابد . و غيبت در وجودشان نفوذ نمىكند . خداوند سرشت و اخلاقشان را براين صفات برجسته گره زده ، به همين سبب به يكديگر مهر مىورزند و پيوند دوستى با يكديگر برقرار مىسازند . برترى آنان همچون برترى بذرهاى انتخاب شده‌اى است كه دانه‌هاى خوب و اصلاح شدهء آن از ميان انبوه دانه‌ها برگرفته مىشود و بقيه را به كنار مىگذارند . اين امتياز به سبب خلوص آنها و از عهدهء امتحان برون آمدن حاصل شده است .