ايراد ديگرى كه امام عليه السّلام به او مىكند اين است كه تو علاوه بر ظلم بر خويش ، به زن و فرزندت ستم مىكنى بىآنكه دليلى بر اين كار داشته باشى . اين توبيخها و سرزنشهاى مكرّر ، به سبب اين است كه اسلام ، رهبانيت و ترك دنيا را به اين شكل براى پرداختن به عبادت ، هرگز توصيه نمىكند و آن را انحراف از مسير حق مىشمرد ، همان گونه كه شرح آن در ادامهء اين بحث خواهد آمد . سپس در ادامهء اين سخن مىفرمايد : « تو گمان مىكنى خداوند طيّبات را بر تو حلال كرده ولى دوست ندارد كه از آنها بهره ببرى ؟ ! تو در پيشگاه خدا بىارزش‌تر از آن هستى كه اين‌گونه با تو رفتار كند » ؛ ( أترى اللّه أحلّ لك الطّيّبات ، و هو يكره أن تأخذها ! أنت أهون على اللّه من ذلك ! ) . اين سخن در واقع اشاره به دليل لطيفى است و آن اينكه برنامه‌اى كه در پيش گرفته‌اى به گمان اين بوده كه مطابق دستور خداست ، در حالى كه قرآن با صراحت طيّبات و غذاها و لباسهاى پاكيزه را بر همگان حلال شمرده ، در آنجا كه مىفرمايد : « « قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ » ؛ بگو چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و ( همچنين ) روزيهاى پاكيزه را حرام كرده است ، بگو اينها در زندگى دنيا براى كسانى است كه ايمان آورده‌اند و در قيامت خالص براى مؤمنان خواهد بود » . « 1 » جملهء « أنت أهون على اللّه من ذلك ! » ممكن است اشاره به اين باشد كه اين گونه افراد - كه وضع خاصى به خود مىگيرند و از جامعهء مسلمين جدا مىشوند - امتياز فوق العاده‌اى براى خويش قائلند و گمان مىكنند گوشه‌گيرى و رياضت سبب برترى آنان بر ساير مردم است و گويى خداوند دستورات ويژه‌اى

--> ( 1 ) . اعراف ، آيهء 32 .