بخش دوم فقال له العلاء : يا أمير المؤمنين ، أشكو إليك أخي عاصم بن زياد . قال : و ماله ؟ قال : لبس العبآءة و تخلّى عن الدنيا . قال : عليّ به . فلما جآء قال : يا عديّ نفسه ! لقد استهام بك الخبيث ! أما رحمت أهلك و ولدك ! أترى اللّه أحلّ لك الطّيّبات ، و هو يكره أن تأخذها ! أنت أهون على اللّه من ذلك ! قال : يا أمير المؤمنين ، هذا أنت في خشونة ملبسك و جشوبة مأكلك ! قال : ويحك ، إنّي لست كأنت ، إنّ اللّه تعالى فرض على أئمّة العدل أن يقدّروا أنفسهم بضعفة النّاس ، كيلا يتبيّغ بالفقير فقره ! ترجمه ( هنگامى كه سخن امام عليه السّلام با علاء بن زياد به اينجا رسيد ) علاء گفت : اى امير مؤمنان از برادرم « عاصم بن زياد » نزد تو شكايت مىآورم . امام عليه السّلام فرمود : مگر چه كرده ؟ عرض كرد عبايى پوشيده و از دنيا كناره‌گيرى كرده است ، امام عليه السّلام فرمود : او را نزد من آور ، هنگامى كه « عاصم » نزد امام عليه السّلام آمد حضرت به او فرمود : اى دشمن حقير خويشتن ! شيطان تو را ( فريب داده و در بيابان زندگى ) سرگردان ساخته ( اگر بر خود رحم نمىكنى ) چرا به خانواده و فرزندانت رحم نكردى ؟ تو گمان مىكنى خداوند طيبات را بر تو حلال كرده ولى دوست ندارد كه از آنها بهره ببرى ؟ ! تو در پيشگاه خدا بىارزش‌تر از آن هستى كه اين گونه با تو رفتار كند . عاصم گفت : اى امير مؤمنان عليه السّلام تو خود با اين لباس خشن و آن غذاى ناگوار به سر مىبرى ! امام عليه السّلام در پاسخ فرمود : واى بر تو ، من مانند تو نيستم ( و وظيفه‌اى غير از تو دارم ، زيرا ) خداوند بر پيشوايان حق و عدالت واجب كرده كه