يقين مىكند اين سخن از كسى است كه در گوشهء خانه‌اى تنها و دور از اجتماع ، يا در كنار كوهى قرار گرفته كه جز صداى خودش را نمىشنود و غير خويش ديگرى را نمىبيند و همواره مشغول عبادت مىباشد . هيچ‌گاه نمىتواند باور كند كه اين سخن كسى است كه به هنگام جنگ با شمشير كشيده در درياى لشكر دشمن فرو مىرفت و پهلوانان و جنگجويان نيرومند را بر زمين مىافكند و گردن گردنكشان را قطع مىكرد و هنگامى كه به لشكرگاه باز مىگشت از دم شمشير او خون مىچكيد و او با اين حال پيشواى زاهدان و برترين صالحان است و اين از فضايل عجيب و شگفتىزا و ويژگيهاى ظريف آن حضرت است كه جمع ميان اضداد و صفات گوناگون و متضاد كرده است . بسيار مىشد كه من در اين باره با برادران گفتگو مىكردم و شگفتى آنان را از اين ويژگى خاصّ امام ( ع ) بر مىانگيختم و به راستى اين خود جاى عبرت و شايستهء انديشه و فكر است . ( اين نكته نيز شايان ذكر است كه ) بسا در اثناى سخنان انتخاب شده ، الفاظ يا مفاهيم مكرّرى آمده است . عذر من در اين باره اين است كه در روايات مربوط به سخنان امام ( ع ) اختلاف شديدى است ، گاهى سخنى را در روايتى يافتم و همانطور كه بوده آن را نقل كردم سپس روايت ديگرى به دستم رسيده در همان موضوع ، امّا با روايت قبل يكسان نبوده ، يا به خاطر مطالب بيشترى كه داشته و يا به خاطر لفظ جالبترى كه در آن به كار رفته لازم بود آن را نيز بياورم . علاوه بر اين ممكن است بر اثر طولانى شدن مدّت ، آنچه در پيش نوشته بودم فراموش شده باشد و قسمتى از آن در اثر سهو و نسيان و نه از روى عمد دوباره آمده باشد . با اين حال هرگز ادعا نمىكنم كه من به همهء جوانب سخنان امام ( ع ) احاطه پيدا كرده‌ام ، به طورى كه هيچ كدام از سخنان او از دستم نرفته باشد . بلكه بعيد