آن كتاب را به چندين باب و هر بابى را به چندين فصل تقسيم كرده بودم ، در پايان آن فصلى بود كه متضمّن سخنان جالب امام ( ع ) بود ، از سخنان كوتاه در مواعظ ، حكم ، امثال و آداب ، نه خطبه‌هاى طولانى و نه نامه‌هاى گسترده . جمعى از دوستان آن را جالب و شگفت‌انگيز از جنبه‌هاى گوناگون دانستند و از من خواستند كتابى تأليف كنم كه سخنان برگزيدهء امير مؤمنان ( ع ) در جميع فنون و بخشهاى مختلف ، از خطبه‌ها ، نامه‌ها ، مواعظ و آداب در آن گرد آيد ، زيرا مىدانستند اين كتاب متضمّن شگفتيهاى بلاغت و نمونه‌هاى ارزندهء فصاحت و جواهر سخنان عرب و نكات درخشان از سخنان دينى و دنيوى خواهد بود كه در هيچ كتابى جمع‌آورى نشده و در هيچ نوشته‌اى تمام جوانب آن گردآورى نگرديده ، چه اين كه امير مؤمنان سرچشمهء فصاحت است و منبع بلاغت و زادگاه آن . مكنونات بلاغت به وسيلهء او آشكار گرديده و قوانين و اصول آن از او گرفته شده و هر خطيب و سخنورى به او اقتداء نموده و همهء واعظان بليغ از سخن او استمداد جسته‌اند . با اين همه او هميشه پيشرو است و آنها دنباله‌رو ، او مقدّم است و آنها مؤخّر ، زيرا سخن او كلامى است كه آثار علم الهى و رائحهء سخن پيامبر ( ص ) را به همراه دارد . من خواستهء آنها را اجابت كردم و اين كار را شروع نمودم ، در حالى كه يقين داشتم سود و نفع معنوى آن بسيار است و به زودى همه جا را تحت سيطرهء خود قرار خواهد داد و اجر آن ذخيرهء آخرت خواهد بود . منظورم اين بود كه علاوه بر فضائل بىشمار ديگر ، بزرگى قدر و شخصيت امير مؤمنان را از اين نظر روشن سازم و اين كه او تنها فردى است از ميان تمام گذشتگان كه سخنانى از آنها به جا مانده است ، سخنان آن حضرت به آخرين مرحلهء فصاحت و بلاغت رسيده ، گفتار او اقيانوسى است بىكرانه كه سخن هيچ