مستحدثه است . ديگر اين كه قرآن مجيد با صراحت يكى از منابع اصلى احكام الهى و معارف اسلامى را « سنّت پيامبر » مىشمارد و مىگويد : « ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا » ، آنچه پيامبر براى شما مىآورد بگيريد و آنچه شما را از آن نهى مىكند خوددارى نماييد ! » « 1 » و نيز در جاى ديگر پيامبر را به عنوان تبيين كننده و شارح قرآن معرفى كرده و مىفرمايد : « وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ » . « 2 » پيامبر نيز طبق صريح « حديث ثقلين » ، اهل بيت و عترت را نيز به عنوان يكى از منابع مطمئن احكام و معارف اسلامى معرفى فرموده است و به يقين اگر به توصيه‌هاى قرآن و پيامبر ( ص ) عمل شود هيچ سؤالى در زمينهء احكام و غير آن بدون پاسخ نخواهد ماند . سوّم اين كه از روايات مختلف اسلامى به خوبى استفاده مىشود كه قرآن ظاهر و باطنى دارد ، ظاهر آن معانى و مفهوماتى است كه در دسترس همه قرار گرفته و از آن بهره‌مند مىشوند ، ولى باطن آن معانى و مفاهيم ديگرى است كه تنها در اختيار پيامبر و پيشوايان معصوم قرار دارد كه با درك و ديد ديگرى آيات را مىنگرند و از آن بهره‌گيرى و استفادهء فراوانى مىكنند . بنا بر اين اگر ثقلين ( قرآن و اهل بيت ) در كنار هم قرار گيرند و مردم در ميان اين دو جدايى نيفكنند ، از اين بخش از محتواى قرآن كه راه‌گشايى فراوانى دارد ، بهره مىگيرند . شايد روايت معروف امام صادق ( ع ) كه مىگويد : « انا اعلم كتاب اللّه و فيه بدء الخلق و ما هو كائن الى يوم القيامة و فيه خبر السّماء و خبر الارض و خبر

--> ( 1 ) سورهء حشر ، آيهء 7 . ( 2 ) سورهء نحل ، آيهء 44 .