بخش دوّم افامرهم اللّه سبحانه بالاختلاف فاطاعوه ! ام نهاهم عنه فعصوه ! ام انزل اللّه سبحانه دينا ناقصا فاستعان بهم على اتمامه ! ام كانوا شركاء له ، فلهم ان يقولوا ، و عليه ان يرضى ؟ ام انزل اللّه سبحانه دينا تامّا فقصّر الرّسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم عن تبليغه و ادائه ، و اللّه سبحانه يقول : « ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ » و فيه تبيان لكلّ شيء ، و ذكر انّ الكتاب يصدّق بعضه بعضا ، و انّه لا اختلاف فيه فقال سبحانه : « وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً » . ترجمه ( چگونه ممكن است اين همه آراى ضدّ و نقيض در مسألهء واحد ، حكم خداوند باشد ! ) آيا خداوند سبحان به آنها دستور اختلاف و پراكندگى داده است و آنها اطاعت فرمان او كرده‌اند ! يا اين كه آنها را از اختلاف بر حذر داشته و آنها عصيان نموده‌اند ! يا اين كه دين ناقصى نازل كرده و در تكميل آن از آنها كمك خواسته است ! يا اين كه آنها شريكهاى خدايند و حق دارند بگويند ( و حكم صادر كنند و قانون بنويسند ) و بر خداوند لازم است رضايت دهد ! يا اين كه خداوند سبحان دين كاملى نازل كرده ، ولى پيامبر در تبليغ و اداى آن كوتاهى نموده است ! حال آن كه خداوند سبحان مىفرمايد : « ما چيزى در قرآن فروگذار نكرديم » و « در قرآن بيان همه چيز آمده است » و نيز فرموده : « بخشهاى قرآن يكديگر را تصديق و تأييد مىكنند » و هيچ گونه اختلافى در آن راه ندارد » ( تا مايهء اختلاف آرا شود ، چگونه ممكن است در قرآن اختلافى باشد در حالى كه ) خداوند سبحان