« سپس همهء اين قضّات ( با آن آراى ضدّ و نقيضى كه در مسألهء واحدى داده‌اند ) نزد پيشوايشان كه آنان را به قضاوت منصوب كرده ، گرد مىآيند ، و او رأى همهء آنها را تصديق و تصويب مىكند ( و فتواى همگان را درست و مطابق واقع مىشمرد ) ، در حالى كه خداى آنها يكى ، پيامبرشان يكى و كتابشان ( نيز ) يكى است ! » ( ثمّ يجتمع القضاة بذلك عند الامام الّذي استقضاهم فيصوّب آراءهم جميعا - و الههم واحد ! و نبيّهم واحد ! و كتابهم واحد ) . گر چه اين مسأله براى بسيارى عجيب به نظر مىرسد و شايد باور كردنش براى آنها مشكل باشد كه كسانى همه قضاوتها يا آراى ضدّ و نقيض را صواب و درست بشمرند و همه را حكم الهى بدانند ، ولى اين يك واقعيّت است كه گروهى از مسلمانان اهل سنّت داراى چنين عقيده‌اى هستند و اگر به علّت گرايش آنها به اين عقيده كه بعدا به طور مشروح خواهد آمد توجّه كنيم ، باور خواهيم كرد كه آنها در تنگناهايى قرار گرفته بودند كه براى رهايى از آن چاره‌اى جز گرايش به عقيدهء تصويب وجود نداشته است . ولى امام ( ع ) در جملهء آخر ، نخستين ضربه را بر پايهء اين تفكّر نادرست وارد مىسازد و مىفرمايد : اين همه در حالى است كه خداى آنها واحد و پيامبرشان واحد و كتابشان واحد است ! بىشك از خداى واحد براى مسألهء واحد حكم واحدى صادر مىشود ، چرا كه او عالم به همهء حقايق است و همه چيز را بىكم و كاست مىداند و طبق مصالح يا مفاسدى كه در آن مسأله بوده حكم واحدى در آن تعيين نموده است . نه اشتباه مىكند ، نه فراموشى در ذات مقدّسش راه دارد ، نه پشيمان مىگردد و نه با گذشت زمان چيز مجهولى براى او آشكار مىشود . پس اختلاف از ناحيهء او نمىتواند باشد ! با توجّه به اين كه پيامبرشان نيز يكى است و او در همه چيز ، به ويژه القاى احكام ، معصوم است ، حكم الهى را بىكم و كاست و بدون هر گونه تغيير بيان